Na Idö en een nacht ankeren in een baai varen we door een mooie fjord naar Valdemarsvik waar dochter Laurie inscheept. De volgende dagen verkennen we verder de scheren en oefenen met het hekanker. Voor de eerste maal maken we ons vast aan een rots. Het hekanker wordt langs achter te water gelaten en de boot vaart zo dicht mogelijk naar de rots. Daar springt de lenige dochter van boord en bevestigt de voorste meertouwen aan een paar bomen. De ankerlijn achteraan wordt strak getrokken zodat de boeg vrij blijft van de stenen. Daar vieren we midden de natuur en kwetterende vogels midzomernacht.
De volgende dag, in Snädsker, nodigt een vriendelijke Zweed ons uit naar de bastu of sauna. We stoken het houtvuur in het hutje tot 60° en lopen daarna regelmatig oververhit naar een zwemtrap recht in zee. Al keuvelend verglijdt de avond. Tegen 23u30 zit de sessie er op.
De volgende dag vertrekken we met mooi weer maar gauw trekt de mist de wereld toe. Meer dan 250 meter zien we niet. Zo kan het niet verder met al die rotsen vlakbij. We vluchten naar Broken, een klein eilandje met een steiger. De volgende bastu verwelkomt ons met nog meer allure. We laten de verkilde omgeving voor wat ze is en warmen ons op tot 80°. Na het optrekken van de nevelen genieten we op de zwemsteiger van een weids uitzicht over de scheren. Een unieke ervaring rijker!
De oudste sauna’s zijn vele duizenden jaren oud en waren al bekend in oude culturen. In de vroege historie van Finland woonden de mensen in deels onder de grond gebouwde hutten. Om deze te verwarmen werden stenen, die eerst in een vuur lagen, in deze hutten gelegd waardoor de temperatuur aldaar opliep. Het grote voordeel van deze methode was dat de warmte gelijkmatig gedurende de gehele nacht werd afgegeven. Men kwam er ook achter dat wanneer water over die hete stenen werd gegoten, de ruimte ineens veel warmer werd en de aanwezigen begonnen te zweten. Hoewel bedoeld als verwarming is hiermee de sauna ontstaan.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.